کدام نسوز، کجای کوره؟

ناحیه‌ی احیای اکسید آهن و شروع نرم‌شدن بار. حمله‌ی شیمیایی قلیایی‌ها و گاز CO مهم است.

کاربید سیلیسیم برای هدایت حرارتی و مقاومت قلیایی.

داغ‌ترین ناحیه؛ هوای داغ از تویرها دمیده می‌شود و کک می‌سوزد. ترکیب دمای فوق‌بالا، سایش و حمله‌ی شیمیایی.

کاربید سیلیسیم پیوند-نیتریدی، سخت‌ترین شرایط را تحمل می‌کند.

چدن و سرباره‌ی مذاب اینجا جمع می‌شود. عمر کل کمپین کوره به دوام همین بوته بستگی دارد.

بلوک‌های پرآلومینا و کربنی؛ کلیدی‌ترین آستر کوره.

دما بالا می‌رود و کلینکر شروع به شکل‌گیری می‌کند. تنش حرارتی و سایش هر دو بالاست.

آجر منیزیا-اسپینل، جایگزین بدون کروم آجرهای منیزیا-کروم قدیمی.

داغ‌ترین منطقه؛ کلینکر در بالاترین دما تشکیل می‌شود. حمله‌ی مذاب کلینکر و سیکل حرارتی چرخش، سخت‌ترین شرایط را می‌سازد.

آجر منیزیا-اسپینل، استاندارد جهانی منطقه‌ی پخت.

خط تماس سرباره‌ی داغ که مدام سطح آستر را می‌خورد. مقاومت خوردگی حرف اول را می‌زند.

منیزیا-کربن یا اسپینل با مقاومت خوردگی بالا.

زیر خط سرباره، در تماس با فولاد مذاب. تعادل مقاومت حرارتی و هزینه؛ منیزیای مرده‌پخت رایج است.

آجر یا جرم منیزیتی مرده‌پخت.

مجرای تخلیه‌ی کف‌گرد کوره. ماسه‌ی پرکننده باید در برابر فولاد مذاب باز بماند تا در زمان تخلیه آزاد جاری شود — بدون کروم برای پرهیز از آلایندگی.

ماسه‌ی EBT اولوینی، جایگزین بدون کروم ماسه‌ی کرومیتی.

سقف کوره که تشعشع قوس و گازهای داغ را از بالا تحمل می‌کند و سوراخ عبور الکترودها را دارد. جرم ریختنی پرآلومینا با مقاومت شوک حرارتی.

جرم ریختنی کم‌سیمان پرآلومینا برای دلتای سقف.

بالای سطح شیشه، در معرض بخارهای قلیایی فرّار و دمای بالا. سیلیس یا آلومینا-زیرکونیا با مقاومت در برابر تبخیر قلیایی.

آلومینا-زیرکونیا؛ در برابر خوردگی بخار قلیایی مقاوم.

سقف قوسی که دمای بالای فضای احتراق را تحمل می‌کند و حرارت را به سطح شیشه بازمی‌تاباند. سیلیس یا در کوره‌های مدرن، آلومینا-زیرکونیا.

آجر سیلیسی یا آلومینا-زیرکونیای تاج.

شبکه‌ی آجری که حرارت گازهای خروجی را ذخیره و به هوای ورودی پس می‌دهد — قلب بازده انرژی کوره. منیزیا و شاموت بسته به دمای هر لایه.

چکرِ منیزیتی در لایه‌های داغ، شاموتی در لایه‌های خنک‌تر.

با دمیدن هوا، آهن و گوگرد سوزانده می‌شود تا مس بلیستر به‌دست آید. چرخش کنورتر سیکل حرارتی شدیدی می‌سازد — تهاجمی‌ترین ناحیه‌ی کل مسیر.

کروم-منیزیت؛ مقاومت شوک حرارتی بهتر از منیزیای خالص.

پالایش حرارتی نهایی و ریختن آند. دما پایین‌تر است اما تماس طولانی با مس مذاب ادامه دارد.

آجر منیزیتی یا جرم ریختنی پرآلومینا.

مسیر انتقال مات و مس مذاب میان واحدها. سایش جریان مذاب به‌همراه شوک حرارتی هر بار شروع و توقف.

جرم ریختنی حاوی کاربید سیلیسیم؛ مذاب روی SiC نمی‌چسبد.

کربنات کلسیم تجزیه می‌شود و CO₂ آزاد می‌گردد. گرد آهک تازه فعال‌ترین حالت خود را دارد و به آستر حمله می‌کند.

آجر پرآلومینا با سیلیس پایین، برای مقاومت در برابر آهک.

داغ‌ترین ناحیه که آهک زنده تشکیل می‌شود. آهک با سیلیس آستر ترکیب می‌شود و فاز کم‌ذوب می‌سازد — پس آستر باید سیلیس کم و آلومینا یا منیزیای بالا داشته باشد.

منیزیایی یا پرآلومینای کم‌سیلیس؛ سیلیس بالا اینجا دشمن است.

درست بالای تویرها؛ کک می‌سوزد و بار ذوب می‌شود. داغ‌ترین ناحیه با سرباره‌ی فعال و قطرات چدن مذاب.

جرم یا آجر حاوی کاربید سیلیسیم؛ سرباره روی SiC نمی‌چسبد.

هوای دمشی وارد می‌شود و اکسیداسیون شدید کک رخ می‌دهد. دمای موضعی از ناحیه‌ی ذوب هم بالاتر می‌رود.

کاربید سیلیسیم یا جرم پرآلومینا در اطراف تویرها.

چدن مذاب جمع می‌شود و از مجرا تخلیه می‌گردد. تماس دائمی با مذاب و سایش جریان.

جرم کوبیدنی یا ریختنی بوته؛ در هر کمپین تجدید می‌شود.

گاز در این کانال‌ها می‌سوزد و حرارت را به دیواره‌ی محفظه می‌دهد. دمای بالاتر از خود محفظه و اتمسفر اکسیدی.

آجر سیلیسی یا شاموتی پرآلومینا در نواحی داغ‌تر.

سقف محفظه و دهانه‌های شارژ. سایش هنگام شارژ زغال و شوک حرارتی هر بار باز و بسته شدن درها.

شاموت و جرم ریختنی؛ درها با جرم عایق پوشش می‌شوند.

کف محفظه که بار زغال روی آن می‌نشیند و کک داغ از آن بیرون رانده می‌شود. سایش مکانیکی دائمی هنگام تخلیه.

شاموت مقاوم به سایش؛ تخلیه‌ی کک کف را می‌ساید.

مشعل‌ها شمش را تا دمای نورد می‌رسانند. اتمسفر اکسیدی و پوسته‌ی اکسیدی (اسکیل) که از شمش می‌ریزد.

جرم ریختنی پرآلومینا با پشت‌بند عایق.

دمای شمش در کل مقطع یکنواخت می‌شود. داغ‌ترین ناحیه و جایی که اسکیل مذاب می‌تواند به آستر بچسبد.

پرآلومینا مقاوم به اسکیل مذاب و FeO.

لوله‌های خنک‌شونده‌ی آبی که شمش روی آن‌ها می‌لغزد. پوشش نسوز این لوله‌ها بحرانی است: اگر ضعیف باشد، هم انرژی هدر می‌رود و هم روی شمش «نقطه‌ی سرد اسکید» می‌ماند که در نورد عیب می‌شود.

جرم ریختنی عایق روی لوله‌ی اسکید؛ نقطه‌ی سرد را کم می‌کند.

بالاترین دما؛ زینتر شدن و شیشه‌ای شدن بدنه اینجا رخ می‌دهد. یکنواختی دما در مقطع تونل مستقیماً کیفیت محصول را تعیین می‌کند.

کاربید سیلیسیم؛ هدایت حرارتی بالا دما را یکنواخت می‌کند.

محصول پخته به‌تدریج سرد می‌شود. سرمایش سریع، به‌ویژه در گذر از تبدیل فازی کوارتز، بدنه را می‌ترکاند.

عایق سبک؛ کنترل نرخ سرمایش، نه دما.

صفحات، ستون‌ها و سترهایی که محصول روی آن‌ها می‌نشیند و هر بار همراه بار وارد آتش می‌شوند. هزاران سیکل حرارتی می‌بینند — مقاومت شوک حرارتی اینجا از دیرگدازی مهم‌تر است.

کاربید سیلیسیم یا کوردیریت-مولایت؛ سبک و مقاوم به شوک.